Postanowienie o odrzuceniu pozwu

Sygn. akt I C 1234/23 dnia 15.03.2024

POSTANOWIENIE

Sąd Rejonowy w Warszawie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Anna Kowalska

po rozpoznaniu w dniu 15.03.2024 w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

w sprawie z powództwa Janiny Nowak

przeciwko Sun & Fun Sp. z o.o. w Krakowie

o rozwiązanie umowy

postanawia:

odrzucić pozew.

Anna Kowalska

UZASADNIENIE

Powódka Janina Nowak złożyła pozew przeciwko stronie pozwanej Sun & Fun Sp. z o.o., wnosząc o rozwiązanie umowy o nabycie własności wakacyjnej w ośrodku Marbella, Hiszpania na okres 2 tygodni w roku.

Strona pozwana wniosła o odrzucenie pozwu, zarzucając brak jurysdykcji krajowej sądu polskiego w niniejszej sprawie i wskazując, że wyłącznie właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd w Maladze, Hiszpania.

Sąd zważył, co następuje:

Podniesiony przez stronę pozwaną zarzut braku jurysdykcji krajowej sądu polskiego jest uzasadniony.

Wytoczone w niniejszej sprawie powództwo dotyczy niewątpliwie umowy o timeshare. Istotą tej umowy jest czasowe udostępnienie rzeczy przez właściciela, umożliwiające uprawnionemu z umowy do władania i korzystania z rzeczy w sposób okresowy. Nierozstrzygnięty pozostaje przy tym spór czy timesharing traktować jako stosunek zobowiązaniowy wykazujący podobieństwo do najmu, czy też stanowi on ograniczone prawo rzeczowe. Zauważyć należy, że pogląd o prawnorzeczowym charakterze timesharingu jest szczególnie silny w prawie hiszpańskim, gdzie doktryna i orzecznictwo dla określenia timesharingu posługuje się nawet nazwą "wielowłasności" ( multipropiedad). Choć przedmiotem tego rodzaju umowy mogą być różnego rodzaju rzeczy, w praktyce timesharing najczęściej spotykany jest w turystyce, dotycząc nieruchomości wypoczynkowych. Właśnie rozwijający w turystyce timesharing i narastające w związku z nim problemy praktyczne doprowadziły do uchwalenia dyrektywy nr 2008/122/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie (Dz.U.UE.L.2009.35.32). Zastąpiła ją dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (Dz.U.UE.L.2011.187.43). Wprowadzając w art. 2 dyrektywy nr 2008/122/WE, ogólną definicję umowy timeshare, według której, oznacza ona umowę zawartą na okres dłuższy niż jeden rok, na podstawie której konsument odpłatnie nabywa prawo do korzystania z co najmniej jednego noclegowego miejsca zakwaterowania przez ponad jeden tydzień, nie przesądzono jednak obligacyjnego lub prawnorzeczowego charakteru tej umowy. Implementująca opisaną dyrektywę na grunt prawa polskiego ustawa z dnia 29 kwietnia 2012 r. o timeshare (Dz.U. 2012.535) w art. 3 ust. 1 posługuje się zaś tożsamą definicję umowy timeshare, stanowiąc, że rozumie się przez nią umowę, na podstawie której konsument, odpłatnie, nabywa prawo do korzystania, w okresach wskazanych w umowie, z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania, zawartą na okres dłuższy niż rok. Stwierdzić zatem należy, że obowiązujące przepisy nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy timesharing jest stosunkiem zobowiązaniowym, czy też prawem rzeczowym.

Dla określenia jurysdykcji krajowej w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie mają przepisy prawa hiszpańskiego. W myśl punktu 12 preambuły do powołanej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/122/WE, jurysdykcja w postępowaniach, których przedmiot objęty jest tą dyrektywą, powinna być określana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U.UE.L.2001.12.1). Zgodnie zaś z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001, w sprawach, których przedmiotem są zarówno prawa rzeczowe na nieruchomości, jak i najem lub dzierżawa nieruchomości, jurysdykcję wyłączną mają sądy Państwa Członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona. Niezależnie więc czy timesharing traktować należy jako stosunek obligacyjny czy też prawnorzeczowy, wyłączna jurysdykcja w niniejszej sprawie należy do właściwego sądu w Maladze, Hiszpania jako sądu Państwa Członkowskiego, w którym położona jest nieruchomość objęta sporną umową.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz powołanych przepisów orzeczono jak na wstępie.

Anna Kowalska

Zarządzenie

1. odnotować postanowienie w repertorium C 1234/23;

2. odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć:

   - powódce, wraz z pouczeniem o zażaleniu,

   - pełnomocnikowi strony pozwanej r.pr. Tomasz Wiśniewski;

3. kalendarz 22.03.2024.

Data 20.03.2024 Anna Kowalska