Pozew o rozwód bez orzekania o winie: podstawa prawna i praktyka

Rozwód za porozumieniem stron, czyli formalnie rozwód bez orzekania o winie, to najszybszy, najtańszy i najmniej obciążający psychicznie sposób na zakończenie związku małżeńskiego. Statystyki Ministerstwa Sprawiedliwości jednoznacznie wskazują, że polskie sądy rodzinne coraz częściej orzekają rozwody właśnie w tym trybie, co pozwala uniknąć wieloletnich, wyczerpujących batalii sądowych. Kluczem do sprawnego przeprowadzenia całej procedury jest prawidłowo sformułowany pozew o rozwód oraz wypracowanie pełnego porozumienia między małżonkami jeszcze przed pierwszą rozprawą. W niniejszej kompleksowej analizie szczegółowo omawiamy podstawę prawną, wymogi formalne, strukturę pozwu, a także praktyczne aspekty postępowania przed sądem okręgowym.

Podstawa prawna rozwodu bez orzekania o winie

Instytucja rozwodu w polskim systemie prawnym została szczegółowo uregulowana w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (w skrócie: k.r.o.). Zgodnie z art. 56 § 1 k.r.o., każdy z małżonków może żądać, aby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód, jeżeli nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. Rozkład ten dotyczy trzech kluczowych więzi, które łączą małżonków: więzi duchowej (emocjonalnej, uczuciowej), więzi fizycznej (intymnej) oraz więzi gospodarczej (prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, wspólnego budżetu). Dopiero wygaśnięcie wszystkich tych trzech obszarów pozwala uznać rozkład za zupełny, a brak jakichkolwiek perspektyw na ich odnowienie w przyszłości czyni go trwałym.

Kwestię orzekania o winie reguluje bezpośrednio art. 57 k.r.o. Zgodnie z § 1 tego artykułu, sąd orzekając rozwód, rozstrzyga także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Jest to zasada ogólna. Jednakże kluczowy dla omawianego tematu jest art. 57 § 2 k.r.o., który stanowi, że na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. W takim wypadku następują skutki takie, jakby żaden z małżonków nie ponosił winy. Jest to podstawa prawna, na której opiera się każdy pozew o rozwód bez orzekania o winie. Zgoda obojga małżonków musi być wyraźna i trwać przez cały czas trwania procesu – aż do momentu zamknięcia rozprawy przez sąd.

Przesłanki pozytywne i negatywne – kiedy sąd orzeknie rozwód?

Samo zgodne żądanie stron nie oznacza automatycznego orzeczenia rozwodu przez sąd rodzinny. Sąd ma ustawowy obowiązek zbadać, czy zaistniały tzw. przesłanki pozytywne oraz czy nie występują przesłanki negatywne, które bezwzględnie uniemożliwiałyby rozwiązanie małżeństwa. Sąd nie pełni roli jedynie urzędu rejestrującego wolę stron, lecz stoi na straży trwałości rodziny i dobra dzieci.

Do przesłanek pozytywnych zaliczamy wspomniany już zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego. Sąd bada to na podstawie przesłuchania stron oraz analizy zebranego materiału dowodowego. Z kolei przesłanki negatywne, których wystąpienie uniemożliwia orzeczenie rozwodu (nawet przy pełnej zgodzie stron), to:

Dobro wspólnych małoletnich dzieci: Rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków. Sąd szczegółowo bada sytuację dzieci, ich wiek, stopień związania z rodzicami oraz to, jak rozwód wpłynie na ich codzienne funkcjonowanie i stabilność emocjonalną.
Zasady współżycia społecznego: Rozwód jest niedopuszczalny, jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Przykładem może być sytuacja, w której jeden z małżonków jest ciężko chory, niezdolny do samodzielnej egzystencji i wymaga opieki, a drugi dąży do rozwodu, pozostawiając go bez żadnej pomocy i wsparcia.
Sprzeczność z zasadami współżycia społecznego żądania rozwodu przez małżonka wyłącznie winnego: Choć ta przesłanka dotyczy głównie procesów z orzekaniem o winie, warto pamiętać, że rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Jak napisać pozew o rozwód bez orzekania o winie? Wymogi formalne

Przygotowanie pozwu wymaga zachowania rygorystycznych wymogów formalnych przewidzianych dla pism procesowych w Kodeksie postępowania cywilnego (k.p.c.). Wadliwie skonstruowany wniosek może skutkować wezwaniem przez sąd do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni, co znacznie wydłuży całe postępowanie i odsunie w czasie termin pierwszej rozprawy.

Struktura formalna pozwu

Prawidłowo przygotowany dokument powinien składać się z następujących elementów:

Miejscowość i data: Umieszczone w prawym górnym rogu pisma.
Oznaczenie sądu: Pozew o rozwód zawsze składa się do sądu okręgowego (wydział cywilny lub wydział spraw rodzinnych) właściwego dla ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, o ile choć jedno z nich w tym okręgu nadal mieszka. Jeśli żadne z nich już tam nie mieszka, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a gdy i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda.
Dane stron: Należy dokładnie podać imię, nazwisko, adres zamieszkania oraz numer PESEL powoda (osoby składającej pozew) oraz imię, nazwisko i adres zamieszkania pozwanego (drugiego małżonka). Podanie numeru PESEL powoda jest wymogiem bezwzględnym.
Tytuł pisma: Wyraźne oznaczenie na środku strony, np. „Pozew o rozwód”.
Petitum (wnioski): To najważniejsza część merytoryczna, w której powód wskazuje, czego dokładnie domaga się od sądu. Wnioski te muszą być sformułowane precyzyjnie.
Uzasadnienie: Szczegółowe opisanie historii małżeństwa, przyczyn rozpadu pożycia oraz wykazanie, że rozkład jest zupełny i trwały.
Podpis: Własnoręczny, czytelny podpis powoda lub jego profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego).
Załączniki: Lista dokumentów dołączonych do pozwu, które stanowią dowody w sprawie.

Jakie wnioski należy zawrzeć w pozwie?

W sprawach o rozwód bez orzekania o winie kluczowe jest precyzyjne sformułowanie wniosków w petitum pozwu. Powód powinien wnieść o:

Rozwiązanie małżeństwa powoda i pozwanego (należy podać datę i miejsce zawarcia związku małżeńskiego oraz numer aktu małżeństwa z urzędu stanu cywilnego) przez rozwód bez orzekania o winie stron.
Zaniechanie orzekania o winie stron na podstawie art. 57 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Rozstrzygnięcie o władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron (jeśli małżonkowie posiadają wspólne dzieci) poprzez powierzenie jej obojgu rodzicom lub jednemu z nich.
Ustalenie kontaktów z małoletnimi dziećmi lub odstąpienie od ich regulowania na zgodny wniosek stron, ze względu na wypracowane porozumienie.
Ustalenie wysokości alimentów na rzecz małoletnich dzieci od drugiego z rodziców.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu poprzez ich wzajemne zniesienie lub podział po połowie.

Wzór pozew o rozwód bez orzekania o winie – uzasadnienie

Uzasadnienie pozwu o rozwód bez orzekania o winie powinno być zwięzłe, rzeczowe i pozbawione zbędnych, emocjonalnych oskarżeń. Sąd nie musi w tym przypadku badać, kto zawinił, a jedynie czy nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. Wprowadzanie agresywnego tonu lub wyliczanie dawnych żalów może sprowokować pozwanego do zmiany zdania i zażądania orzekania o winie, co zniweczy szansę na szybki rozwód. W uzasadnieniu należy opisać:

Kiedy i gdzie został zawarty związek małżeński oraz czy strony zawierały małżeńskie umowy majątkowe (intercyzę).
Czy z małżeństwa pochodzą małoletnie dzieci (jeśli tak, należy podać ich imiona i daty urodzenia oraz dołączyć odpisy aktów urodzenia).
Jak układało się pożycie małżeńskie w początkowym okresie i kiedy zaczęły się pojawiać pierwsze problemy.
Kiedy ostatecznie ustały więzi fizyczne, duchowe oraz gospodarcze. Warto podać konkretne ramy czasowe, np. „małżonkowie nie współżyją od roku, od sześciu miesięcy mieszkają w osobnych pokojach i prowadzą oddzielne budżety”.
Potwierdzenie, że obie strony są w pełni zgodne co do chęci rozwodu bez orzekania o winie oraz że wypracowały wspólne stanowisko w kwestiach dotyczących dzieci i majątku.
Wskazanie, że rozwód nie wpłynie negatywnie na dobro wspólnych małoletnich dzieci, a rodzice są w stanie współdziałać w sprawach wychowawczych.

Rola dowodów w postępowaniu bez orzekania o winie

W klasycznym procesie rozwodowym z orzekaniem o winie strony przedstawiają liczne dowody, takie jak zeznania świadków, raporty detektywistyczne, wydruki wiadomości SMS, nagrania rozmów czy e-maile, aby wykazać winę partnera. W przypadku rozwodu bez orzekania o winie postępowanie dowodowe jest maksymalnie uproszczone, co stanowi ogromną zaletę tego rozwiązania.

Podstawowym i najczęściej jedynym dowodem osobowym jest przesłuchanie stron (powoda i pozwanego). Sąd zadaje małżonkom pytania dotyczące przyczyn rozpadu pożycia, ustania więzi oraz planów na przyszłość, zwłaszcza w kontekście opieki nad małoletnimi dziećmi. Oprócz przesłuchania stron, niezbędne jest przedłożenie dokumentów urzędowych:

Odpisu skróconego aktu małżeństwa (oryginał pobrany z USC).
Odpisów skróconych aktów urodzenia małoletnich dzieci (oryginały).
Pisemnego porozumienia wychowawczego (jeśli zostało sporządzone).
Zaświadczeń o dochodach lub zeznań podatkowych (jeśli sąd ma rozstrzygać o wysokości alimentów na dzieci).

Jeżeli małżonkowie są w pełni zgodni, zazwyczaj nie zachodzi potrzeba powoływania świadków (np. rodziny czy znajomych), co pozwala uniknąć wciągania bliskich w sprawy sądowe i znacznie skraca czas trwania samej rozprawy.

Regulacja spraw dotyczących dzieci: władza rodzicielska, kontakty i alimenty

Posiadanie wspólnych małoletnich dzieci nakłada na małżonków oraz na sąd obowiązek uregulowania ich sytuacji prawnej w wyroku rozwodowym. Sąd rodzinny z urzędu musi rozstrzygnąć o trzech kluczowych kwestiach, nawet jeśli strony wnoszą o rozwód bez orzekania o winie:

1. Władza rodzicielska

Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom, jeżeli przedstawią oni zgodne z ich wolą pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem (tzw. plan wychowawczy). Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że szczególne względy przemawiają za innym rozstrzygnięciem. Sąd może także powierzyć władzę rodzicielską jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień (np. współdecydowania o istotnych sprawach dziecka, takich jak wybór szkoły czy leczenie).

2. Kontakty z dzieckiem

Rodzice mogą wnieść o to, aby sąd nie orzekał o kontaktach z dzieckiem, pozostawiając tę kwestię ich wzajemnemu, bieżącemu porozumieniu. Jest to bardzo częste i rekomendowane rozwiązanie przy rozwodach bez orzekania o winie, świadczące o wysokim poziomie zaufania, dojrzałości partnerów oraz zdolności do bezkonfliktowego współdziałania jako rodzice po rozwodzie.

3. Alimenty

Sąd ma ustawowy obowiązek określić, w jakiej wysokości każde z małżonków jest obowiązane do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania małoletniego dziecka. Nawet jeśli rodzice są zgodni co do kwoty, sąd must zatwierdzić tę wysokość w wyroku, badając usprawiedliwione potrzeby dziecka oraz możliwości zarobkowe i majątkowe rodziców. Nie jest możliwe całkowite zrezygnowanie z alimentów w wyroku rozwodowym, gdyż prawo do alimentów jest prawem dziecka, a no rodzica.

Koszty sądowe przy rozwodzie bez orzekania o winie

Jedną z niewątpliwych zalet rozwodu bez orzekania o winie są znacznie niższe koszty finansowe całego przedsięwzięcia. Opłata stała od pozwu o rozwód wynosi 600 złotych. Opłatę tę uiszcza powód w momencie składania pozwu do sądu. Można jej dokonać przelewem na konto bankowe właściwego sądu okręgowego lub bezpośrednio w kasie sądu.

W przypadku, gdy sąd orzeknie rozwód bez orzekania o winie na zgodny wniosek stron, następuje zwrot części opłaty sądowej. Sąd z urzędu (bez konieczności składania dodatkowych wniosków) zwraca powodowi kwotę 300 złotych (czyli połowę opłaty). Pozostałe 300 złotych jest dzielone po połowie między małżonków. Oznacza to, że ostateczny koszt opłaty sądowej dla każdej ze stron wynosi zaledwie 150 złotych. To ogromna oszczędność w porównaniu do spraw spornych, gdzie koszty opinii biegłych psychologów (np. z Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów - OZSS), koszty wezwania świadków czy wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za wieloletnie prowadzenie sprawy mogą sięgać wielu tysięcy złotych.

Skutki prawne rozwodu bez orzekania o winie

Decyzja o rozwodzie bez orzekania o winie wywołuje określone skutki prawne, które różnią się od sytuacji, w której sąd przypisuje wyłączną winę jednemu z małżonków. Najważniejsze różnice dotyczą obowiązku alimentacyjnego między byłymi małżonkami po rozwodzie.

Zgodnie z art. 60 § 1 k.r.o., małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym jego usprawiedliwionym potrzebom oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. W przypadku rozwodu bez orzekania o winie (gdzie traktuje się strony tak, jakby żadna nie ponosiła winy), oboje małżonkowie mogą żądać od siebie alimentów, ale tylko wtedy, gdy jedno z nich znajdzie się w stanie niedostatku. Niedostatek oznacza brak możliwości samodzielnego zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (np. z powodu ciężkiej choroby, niepełnosprawności czy obiektywnego braku możliwości podjęcia pracy).

Co niezwykle istotne, obowiązek alimentacyjny między rozwiedzionymi małżonkami w przypadku rozwodu bez orzekania o winie jest ograniczony czasowo. Zgodnie z art. 60 § 3 k.r.o., obowiązek ten wygasa z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży ten pięcioletni termin. Wygaśnięcie następuje również automatycznie w przypadku, gdy małżonek uprawniony do alimentów wstąpi w nowy związek małżeński. Dla porównania, przy rozwodzie z orzeczeniem wyłącznej winy jednego z małżonków, małżonek niewinny może żądać alimentów nawet wtedy, gdy nie znajduje się w niedostatku, a jedynie gdy rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej, a sam obowiązek alimentacyjny nie jest ograniczony pięcioletnim terminem.

Podział majątku wspólnego w wyroku rozwodowym

Kolejnym ważnym aspektem jest podział majątku wspólnego małżonków. Zgodnie z art. 58 § 3 k.r.o., na wniosek jednego z małżonków sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu.

W praktyce oznacza to, że jeśli małżonkowie są w pełni zgodni co do sposobu podziału nieruchomości, oszczędności, samochodów czy innych składników majątku, mogą dołączyć do pozwu o rozwód wniosek o podział majątku wraz z gotowym projektem podziału (np. w formie porozumienia majątkowego). Taki krok pozwala na kompleksowe załatwienie wszystkich spraw majątkowych i osobistych podczas jednej rozprawy sądowej. Jeśli jednak między stronami istnieje jakikolwiek spór dotyczący wartości składników majątku, nierównych udziałów czy sposobu ich podziału, sąd wyłączy tę kwestię do odrębnego postępowania, aby nie opóźniać orzeczenia samego rozwodu. Wtedy podział majątku przeprowadza się w osobnym postępowaniu nieprocesowym przed sądem rejonowym lub u notariusza po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego.

Mediacje jako krok do rozwodu bez orzekania o winie

Często zdarza się, że małżonkowie chcą rozstać się bez orzekania o winie, ale mają trudności z samodzielnym wypracowaniem kompromisu w kwestiach opieki nad dziećmi, wysokości alimentów czy podziału wspólnego mieszkania. W takich sytuacjach nieocenioną pomocą okazuje się mediacja.

Mediacja może zostać zainicjowana przez same strony jeszcze przed złożeniem pozwu do sądu (mediacja pozasądowa) lub skierowana przez sędziego już w trakcie trwania procesu (mediacja sądowa). Mediator, jako osoba całkowicie bezstronna i neutralna, pomaga małżonkom nazwać sporne kwestie i wypracować kompromis satysfakcjonujący obie strony. Ugoda zawarta przed mediatorem, po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną ugody sądowej. Wypracowanie porozumienia w drodze mediacji pozwala na bezproblemowe i szybkie uzyskanie wyroku rozwodowego bez orzekania o winie na pierwszej rozprawie, minimalizując stres towarzyszący wizycie w sądzie.

Jak wygląda przesłuchanie stron? O co pyta sąd?

Wielu małżonków obawia się samej rozprawy sądowej i pytań, jakie może zadać sędzia. W przypadku rozwodu bez orzekania o winie przesłuchanie stron ma charakter formalny i służy jedynie potwierdzeniu trwałego i zupełnego rozpadu pożycia. Sąd najczęściej zadaje następujące pytania:

Od kiedy nie prowadzą Państwo wspólnego gospodarstwa domowego i nie mieszkają razem?
Kiedy po raz ostatni doszło między Państwem do współżycia fizycznego?
Czy widzą Państwo jakąkolwiek szansę na uratowanie małżeństwa, podjęcie terapii i powrót do wspólnego życia?
Czy posiadają Państwo wspólne małoletnie dzieci i jak oceniają Państwo wpływ rozwodu na ich sytuację emocjonalną?
Czy porozumieli się Państwo w kwestii alimentów, kontaktów oraz władzy rodzicielskiej nad dziećmi?
Czy potwierdzają Państwo wniosek o rozwód bez orzekania o winie?

Odpowiedzi powinny być zwięzłe, szczere, spokojne i spójne z tym, co zostało napisane w pozwie oraz odpowiedzi na pozew. Sąd dąży do ustalenia faktów, a nie do oceniania moralności stron, dlatego rozprawa przebiega zazwyczaj w spokojnej i rzeczowej atmosferze.

Powrót do poprzedniego nazwiska po rozwodzie

Po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego, małżonek, który wskutek zawarcia małżeństwa zmienił swoje dotychczasowe nazwisko (najczęściej dotyczy to kobiet), może powrócić do nazwiska, które nosił przed ślubem. Zgodnie z art. 59 k.r.o., należy w tym celu złożyć odpowiednie oświadczenie przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Na dokonanie tej czynności przewidziany jest nieprzekraczalny termin trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia o rozwodzie. Procedura ta jest bardzo prosta, wymaga jedynie uiszczenia niewielkiej opłaty skarbowej i osobistego stawiennictwa w dowolnym urzędzie stanu cywilnego na terenie kraju.

Praktyczny przykład: Jak przebiega sprawa w sądzie?

Aby lepiej zobrazować cały proces, posłużmy się praktycznym przykładem. Anna i Jan zdecydowali o zakończeniu swojego 10-letniego małżeństwa. Posiadają jedno wspólne dziecko – 7-letniego Jakuba. Oboje doszli do wniosku, że ich uczucie wygasło, a dalsze wspólne życie nie ma sensu. Postanowili rozstać się w zgodzie, bez wzajemnych oskarżeń.

Anna przygotowała pozew o rozwód bez orzekania o winie, korzystając ze sprawdzonych wzorów. W pozwie zawarła wniosek o powierzenie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom, ustalenie miejsca zamieszkania dziecka przy matce oraz określenie alimentów od Jana na rzecz syna w wysokości 1000 zł miesięcznie. Do pozwu dołączyli wspólnie sporządzone pisemne porozumienie wychowawcze (plan wychowawczy), w którym szczegółowo opisali terminy kontaktów Jana z Jakubem (co drugi weekend, połowa ferii i wakacji, naprzemienne święta).

Anna opłaciła pozew kwotą 600 zł i złożyła go w biurze podawczym Sądu Okręgowego. Jan po otrzymaniu odpisu pozwu złożył do sądu odpowiedź na pozew, w której w pełni poparł wszystkie wnioski Anny. Dzięki tak spójnemu stanowisku, sąd wyznaczył tylko jeden termin rozprawy. Podczas posiedzenia sędzia przesłuchał krótko Annę i Jana, upewniając się, że rozkład pożycia jest zupełny i trwały, a dobro małoletniego Jakuba nie ucierpi na rozwodzie. Rozprawa trwała zaledwie 25 minut i zakończyła się ogłoszeniem wyroku rozwodowego bez orzekania o winie. Sąd zwrócił Annie 300 zł, a Jan przelał jej 150 zł tytułem zwrotu połowy kosztów sądowych. Cały proces od momentu złożenia pozwu do ogłoszenia wyroku trwał niespełna cztery miesiące.

Najczęstsze błędy przy składaniu pozwu o rozwód

Mimo że procedura wydaje się stosunkowo prosta, w praktyce łatwo o błędy formalne lub merytoryczne, które mogą skomplikować lub znacznie opóźnić proces. Do najczęstszych należą:

Brak podpisu na pozwie: Pozew, jako pismo procesowe, musi być podpisany własnoręcznie przez powoda. Brak podpisu to błąd formalny, który wymaga wezwania przez sąd do jego uzupełnienia w ciągu 7 dni.
Złe załączniki: Składanie kserokopii zamiast oryginalnych odpisów aktów stanu cywilnego. Sąd wymaga oryginalnych odpisów z Urzędu Stanu Cywilnego (nie starszych zazwyczaj niż 3-6 miesięcy).
Niewłaściwy sąd: Skierowanie pozwu do sądu rejonowego zamiast okręgowego. Sprawy rozwodowe w pierwszej instancji zawsze rozpatruje Sąd Okręgowy, a nie sąd rejonowy (który zajmuje się np. tylko alimentami czy kontaktami poza rozwodem).
Nieprecyzyjne wnioski dotyczące dzieci: Brak określenia wysokości alimentów lub brak wniosku o uregulowanie władzy rodzicielskiej. Sąd nie może pozostawić tych kwestii bez rozstrzygnięcia, jeśli strony mają małoletnie dzieci.
Zbyt emocjonalne uzasadnienie: Wprowadzanie do uzasadnienia wzajemnych żalów i oskarżeń, co może sprowokować drugą stronę do zmiany zdania i żądania orzeczenia o winie.

Podsumowanie – dlaczego warto wybrać rozwód bez orzekania o winie?

Rozwód bez orzekania o winie to rozwiązanie, które niesie za sobą szereg korzyści. Przede wszystkim pozwala na zachowanie poprawnych, cywilizowanych relacji między byłymi partnerami, co jest absolutnie kluczowe, gdy wspólnie wychowują małoletnie dzieci. Ponadto, proces ten jest znacznie szybszy – często kończy się na pierwszej rozprawie, podczas gdy procesy o winę potrafią ciągnąć się latami i generować ogromne koszty emocjonalne oraz finansowe. Oszczędność czasu, pieniędzy oraz zdrowia psychicznego sprawia, że jest to najbardziej rekomendowana droga do zakończenia małżeństwa, o ile tylko obie strony wykazują wolę porozumienia i są gotowe do pójścia na kompromis.